Yol

Seninle birlikte geldiğimiz uzun yolu hatırladın mı

Yol saçların gibi uzun gözlerin gibi meraklı

Nereye baksam sensin

Etten ve kemikten değil hayalden

Seni alıp kendime saklamıştım

Özgürlüklerini düşüncelerde bırakarak

En güzel hapisti bu 

Sana dair her şey kadar güzel

Ben ümitlerimle yoğurdum sevgimizi

Sen kalktın gittin oysa açık kapı yoktu

Kapıyı çarpıp gittin kapıyı kapadın gittin

Mahvoldum yokoldum hapsoldum

Sen gidince hapsolan bütün duygular kadar hapsoldum

Gözbebeklerimden kan geldi

Kan ağladım dudaklarımdan

Kan tuttu beni sevgilim

Neden sonuç ilişkisine bağlanamayacak kadar 

Kırdın örgülerini mantığın

Tuttun yara olan her yere 

Bir yara daha açtın

Nedenden neden oldu sonuçtan sonuç

Oysa ben seni masumca sevdim

Tenimdeki ateşle yakmadım

Eski zaman aşkları gibi özendim

Kırmadım tüketmedim bir kibrit boyu

Ama sen sevgimi neyle ölçüyorsun

Geçen zaman geçti mi ki

Hatıraları toplasan bir an eder mi

Ben bir an için kendimden vazgeçtim

Son mektubunda sende beni rüyalarında 

Görür müsün demiştin

Ve Rüyalarıma otopsi yapmıştın

Sen rüya olmayacak kadar güzelsin sevgilim

Benim rüyalarım dahası çirkin

Her anında bir insan kendini bırakıyor

Kanla çizilmiş resimler gibi iğrenç

Sen bilir misin sevgilim kanla çizilen resimleri

Hani en son sana dair hayaller kurmuştum

Şehrin üzerinde çirkin yüzler uçuyordu

Çirkin yüzler çirkin bir bela olmuştu

Hayal kurmayı yasaklamıştı cemiyet

Son çare seni alıp uzaklara kaçtım

Arkama hiç bakmadım enkazları görmedim

Ne varsa pis ne varsa belalı bıraktım

Soluğumuz tükenene kadar koşmıştuk

Dünyanın ucundan uzayın derinliklerine sarkınca

Bıraktığımız enkazının derinine daldık

Sırf yaşamasın diye sevgimiz

Cemiyet kendini yok etti

Söyle şimdi bundan mı bu yalnızlık

Geride bıraktığımız bu enkaz mı yaşamak

Sana kurduğum her hayal

Kurşun gibi çöktü yer yüzüne

Uzak dur sevgilim benden

Gelecek bizi haber veriyor

Geriye doğru bıraktığımız kabuk tanelerini takip ederek

Ulaşılmaz doğru olana

Uzak dur sevgilim benden

Zamanın akışını bozdun

Belli olmuyor başlangıç ve bitiş noktası

Böyle belirsizlik olmaz

Şüphesiz sen tehlikelisin

İçimde ne varsa sana dair 

Kalbimde siren sesleriye ötüyor

İri yarı itfaiyeciler bekliyorum

Yangınlarımı söndürmek kolay değil

Derinlere inmeye izin vermiyor bu dar geçitler

Zamanında öfkeyle kapamaya çalıştığım 

Sıkıldığı yerden patlamış geçitler

Bütün bu uzun şiire en nihayetinde şefkatini yerleştirmek isterdim

Saçlarımı okşarkanki o incelikti belindeki

Seninle sevişmeler bitmiyordu başlamıyordu

Her şey bir yudum kadar akıcı

Anlatsam daha bahsetsem dünyadan

Bütün bir karanlıkla siyaha boyamak istemem gözlerini

Oysa senin gözlerin eladır

İçinde istanbul boğazının parıltıları

Mesela sana öfke dolu iktidar sahiplerinden söz etmek istemem

O zaman incinirsin bir ülke topraklarında

Cebinde nüfus cüzdanın zincirli yaşamaktan

Kaçalım dersin sevgilim

İnsanlık alemi korksun diye atılan her silahta

Bedenimden fırlayan parçaları görseydin

Beni tamamlamak için kendini feda ederdin

Sana kendimi göstermek istemedim sevgilim

Yaşarken bir umut içinde güzellik

Belki bir günde bir ekmek parasıyla

Geçinmelerine izin vermediler

İçimde canavarlar birikti

Yapılan her haksızlığa çiğnenen her ete

Yürüğüm buruldu içimi seninle genişlettim

Yaşamak için damarlarına kan pompalayan sen

Şırıngalar dolusu kanımı emdiler

Issız adamlar bilmem kimden aldıkları güçle

Hayallerimi kovaladılar, ümitlerimi yakaladılar

Nerede bir küçük his kırıntısı gördülerse

Tutup açık pazara satmaya kalktılar

Bu yürek bu köleliğe daha fazla dayanamıyor sevgilim

Temele attıkları dinamit ayak bağlarımı çözdü

Düşünce uygarlıkları yerini hiç bir zaman aşka bırakmayacak

Gel boş ümitlerle kandırmayalım birbirimizi

Her seferinde tereddütle açtığın pencerini

Girilemez aralıkları hayallerle besleme

Ben gelmeyeceğim ama ben gitmedim

Aşk arafta yaşamakmış