Aşkın Ateşine Gel Bir Yanalım

"Aşkın ateşine gel bir yanalım" dediği anda göz göze geldik. Önceden sözleşmişçesine bir buluşmasıydı bu gözlerimizin. Ben çok dışardaydım, o çok içerdeydi. Mekan ıssızdı ve bir o kadar da karanlık. Lakin ıssızlığımızı saklıyor muydu bilmiyorum başında kırmızı fularını tatlılığına bağlamış kızın varlığı? Gülümsemişti yanılmıyorsam, fitili ateşlemişti derinden. Yaşanan bütün büyülü hadiseler gibi gizemli ve sıradan bir günü son saniyesinde değişterebilecek kadar güçlüydü.

Dediğim gibi sesi duymamla başladı her şey, ses beni çağırdı. Davetsiz misafirlere özgü bir çekingenlikle içeri girdim oysa işim vardı o vakit, işimi unuttum. Dalgındım, yorgundum, bin sınavın birinden çıkmıştım. Zaman yok oldu, yok var oldu ve hareketi ister istemez sana saklamış oldum. Unuttum, ne varsa yaşamaya dair unuttum. Adımı sorsalar bilmezdim, sormadılar.

Bir köşede sığıntı gibi oturmuştum. Belki yüzünü görmesem sadece sesinle bir ömür yaşardım hissi uyanmıştı, olmadı seni gördüm ; içini gördüm. Bir tutku vardı ya da ben öyle sanmıştım oysa yanılgıları bırakalı uzun zaman olmuştu. Nedense şuracıkta şu kalabalıkta yalnız hissettim seninle beni. Acaba bunca his, yaşadığım hayata ister istemez getirdiğim bensel bakış açısıymıydı, bilemedim. O an bütün bunları düşünmek belki gayet bilinçaltı, yani teferruattı.

Kız define hafif hafif vuruyordu ve her vuruşta ayrı bir uzanıyordu elleri yüzüme.  Yüzü bembeyazdı, aydınlıktı; bu dünyada ne kadar karanlık varsa aydınlatacak kadar. Başındaki fuları bire bin katan cinstendi ve yarattığı bu rahat havaya beni de katmak ister gibiydi. Bin kişinin yanında bir kişi olmak istemedim, gidesim geldi, kaçasım geldi. Oysa bazı karşılaşmalar tesadüf olamayacak kadar bilinir değil miydi?

Sonra kızın gözlerine dikkat kesildim, kızın gözlerinde hafif hüzün vardı ama çoğu huzur. Yaklaşsam belki üzüntüsünü açardı, uzaktan baktım. İncinir diye korkulacak biriydi belli ki, narindi ve bir o kadar alıngan. Hep bunları gözlerin içinden okumuştum, uzun bakışlarımın sonu gelmemişti. Bir şarkıdan diğerine her geçtiğinde içini ayrı bir heyecan sarıyordu, içimi ayrı bir heyecan sarıyordu.

Üzerinde bembeyaz bir elbise vardı, gece gibi uzundu. Uzayan elbisesinden içime umut dökülüyordu, ve neyin umudu ben de bilmiyordum. Oysa bilinmezi sevmez bilerek yaşayan, ben seni bilmek istedim. Seni bütün bu göz, kaş, ağız, vücut, dudak, el bitimlerinden yeni bir başlangıçla sevmek istedim. Ben sende senden geriye kalacak tek şeyle ilgilendim. Sana giden gizli yolları buldum, kilitli kapıları açtım. Ben yaptım bütün bunları yaptım da sen farkettin mi? Bilmiyorum.