Adamın tek derdi
Günün öylece geçip gitmesiydi
Yani üzülerek değil, mutluca
Kara tahtadan sildiği çizgiye bakarak
Adam tek başına özgürdü
Kanatlarını bu dünyadan yukarı
Babasına,eşine,çocuğuna
Bütün mazlumlara doğru çırpardı
Adamın tek sevinci
O gün seyyar arabasıyla
İstanbul'un güzelim yollarında
Denk gelmemesiydi çukura
Adam tek başına öldü
Düştüğü çukurdan kayarak derinlere
Ve her katmanda daha bir tebessümle
Sessizce öldü
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder